leite, xema e sucre

A entrada provisional vai quedar en definitiva polo momento; seguro que terei máis dunha ocasión en volver falar deste trío-cuarteto, que sí, efectivamente, son os compoñentes de Bonovo e que acaban de sacar un bonito disco.

Levo días querendo facer unha entrada; sei o que é pasar por un blog e ver que segue esa última composición durante días, meses... e ti que querías desconectar un anaco do traballo pasas polo blog e eu non dou chicha para entreter os segundos que te permites de vez en cando. E logo que se sumen novos lectores... e ti promentendolles telo actualizado e nada, que non me xurden ideas...

Ideas teño, pero teño que elaboralas, traballalas.... facelas entendibles pola comunidade cibernética o que me supón concentración, dedicación e nestes momentos píllame un pouco a desmán.

Co que estes días ando con este debate sobre que entrada facer... máis esta tarde, hoxe, que estou tirada na cama sen poder traballar nin ir á praia porque tiven un corte de dixestión (ei Rita!, fíxenche caso. Logo vos conto); pero deixoume cun pouquiño de enerxía para poder escribir estas cousiñas e recibir visitas.

Sí, visitas. Viñeron verme Rita e Mariola (novamente apareces) e xusto lles comentei o meu debate sobre o blog. Rita suxeriume que contara o que me pasara hoxe, o do corte de dixestión e a descoñecida causa do mesmo, ou das gaivotas símbolo do pepé e que hoxe tiveron que rescatar a unha cría do patio interior (para as que coñecedes a miña casa: interior do interior, claro). O caso é que marcharon coa miña promesa que ía recostar a pensar na composición a facer.

Na visita á cociña estaba a chave: nin Cristina Peri Rossi nin Ousmane Sembène nin Paula Carballeira (sabedes que son dada a poñer textos doutras): enriba da mesa, perfectamente preparada, entre pirámides de poboación de colombianos que chegan a Galicia no 2006 a RECEITA DE NATILLAS da miña tía. Aí vai:



1º) 6 xemas de ovo, ben separadas da clara (as próximas vounas facer co dobre que teño invitados moi larpeiros)

2º) por cada xema, 1 pocillo de leite dos pequeneiros.

3º) 3 culleradas rasas de sucre

Revolve a pouco lume, sempre remexendo. Para quecer o leite, pódeslle poñer un pouco máis de lume, pero logo báixamolo porque fanse a lume lento; sempre remexendo ata que empezan a espesar aos 10-15 min.

Compróbase sacando a culler e a veces se ves que empeza a "coller cousas brancas" é porque se corta e temos que apagar o lume. E se fai grumos pasámolas por un coador.

Déixanse enfriar e cando estean listas tapámolas (con eses prásticos transparentes) e metémolas na nevera.


Xa me contaredes!

Entrada provisional. Pero se queredes ide respondendo: Quen son estes tres?

A) os irmáns ilexítimos de Amancio Ortega
B) investigadores de física cuántica da Universidade de Wisconsin
C) os compoñentes de Bonovo

Cuestión de segregación

Non ía facer ningunha introducción; sinxelamente comezar só co texto da autora, suficientemente impactante. Pero á hora de escribir o título da entrada xurdiume a dúbida: "o texto válese por el só, pero con qué primeiras palabras invito a lelo?, de qué trata o texto?". De repente deime de conta que é a temática dunha das investigacións nas que me vou a aventurar: demostrar con datos estatísticos que no colexios galegos se está a producir unha selección da nenez e mocidade inmigrada. Unha cuestión de segregación.

"Había bloques de xudeos, bloques de católicos e bloques de negros. Nós tiñamos que manternos lonxe dos bloques dos negros, aínda que nunca nolo dixeran explicitamente. Simplemente nos amosaban como había que camiñar, por que rúas, e dicíannos onde non ir, a que rúas. As rúas polas que non debíamos de pasar só tiñan aquilo en común: caras negras, nenos negros. Todas as rúas dos xudeus e dos católicos encontrábanse na mesma área, alternativamente, nunca se mesturaban. Pera a min gustábame ir onde non debía e por iso adoitaba voltar á casa soa polas rúas dos católicos, porque ningúen podía recoñecerme con só mirar para min. (...) Entón, ao achegarme ao colexio, onde converxían nenos que viñan de todas as direccións, había uns bloques polos que todos tiñamos que pasar porque todos iamos ao mesmo sitio e era un feito que, independentemente de quen vivise alí, todos habiamos de rodealos ou atravesalos por cautos que fosemos.

(...)

... No colexio todos os nenos estamos xuntos, especialmetne os católicos polacos, os negros e os xudeos, pero despois do colexio non nos falabamos nin eramos amigos. (...). No colexio tiñamos que querernos os uns aos outros e xogar xuntos no recreo, pero nada máis, despois tiñamos que volver ao lugar de onde viñeramos. No noso bloque tiñamos que caernos ben xa fose así ou non, e non pasaba nada cando faciamos xogos colectivos percorrendo o noso bloque en toda a súa ampla extensión, pero ás veces cando eu só quería falar con alguén ou ver a alguén, a unha persoa que non era do noso bloque, senón alguén máis, algún católico polaco ou negro, entón non podía... porque non se podía, simplemente non estaba permitido."

Texto extraído das páxinas 33, 34 e 36 do libro de

DWORKIN, ANDREA (2001) Xeo e Lume. Edicións Xerais, Vigo.

Gracias Belén por prestarme o libro.

Non á directiva da vergoña

O pasado 29 de abril fixo un ano que escribín a primeira entrada para este blog. Un experimento. Nin sequera sabía moi ben en que ía derivar e inda non reflexionei sobre o que é na súa esencia.

Teño a idea, pero non o tempo para facer unha entrada de aniversario. Co que estanse a presentar outras cuestións como a que vos deixo nesta nova entrada e que, se me permites Belén, vouche copiar o título e remitir ás miñas seguidoras ao teu blog para que, se queren, firmen ao final.

http://estudiosdeinmigracion.blogspot.com/2008/05/non-directiva-da-vergoa.html

25 abril... outra revolución.

Sei que é unha data sinalada, sobre todo para os veciños portugueses, pero aquí vou falar doutra revolución.

Resulta que, por primeira vez, vou nun medio de transporte, concretamente, público escribíndovos esta entrada. E concretando máis, na Galiza a 25 de abril de 2008.

Nun autocar para uns, ónibus para outras, bus para outros máis... os pereiras (a liña da miña nenez e adolescencia, liña Catoira-Vilagarcía), os castromiles, os estradéns.... pero é o arriva Coruña-Ferrol o que permite que me entreteña contándovos estas cousas da vida mentres contemplo as rías "medias-altas", "lercheo" coa miña curma....o que pensei que sería a estas horas unha viaxe interminable convértese nun fito na miña vida.

Esaxero?

A verdade é que o feito fixo retrotaerme a ese momento do pasado no que pensaches algunha vez cando sucedería isto (inda que daquelas non imaxinaba algo chamado interné) e reflexionar sobre a sociedade, a vida...



1 viaxe Coruña-Ferrol igual a unha entrada no blog

Haseris e lago Kridtgraven

Sei que vos gustan as fotos e por iso vou colgar algunhas máis da miña viaxe a Aalborg. Por certo, prestoume moito moito... Unha semaniña que compaxinei coa relaxación, busca da tranquilidade e a actividade xusta sen caer na obsesión"guiri" de, supostamente, aproveitar o tempo e querer velo todo (o máis turístico, claro). Eu so me empeñei en querer ver os verdadeiros museos dos meus detinos: os bares máis "escuros" do lugar (non teño documentos visuais, pero recoméndovos o Fedtebrod).

Un día collín de mapa e deixeime levar: os pasos guiáronme pola estrada de Haseris que polo mapa parecía un barrio da cidade. Pero en canto saías das rúas do centro aquelo xa era aldea: casiñas con xardín lindísimos, nada artificiais... Aquí vos deixo algunhas fotiñas.

Nesta aventuriña cheguei ao lago Kridtgraven. Estaba un pouco escondidiño a pesar do grande que parecía no mapa. Ata aquí guioume unha muller do lugar do máis agradable e explicoume que era un lago artificial que se formou por afloramento da auga tras a extracción do mineral. Encantadora.

Camiño que rodeaba o lago.

















Reflexo do sol no lago. Qué boa tarde!!

Neste banquiño sentei a coller enerxías, levaba case 2 horas camiñando. Uummm, dábame o soliño na cara, que gustiño... iso si, levaba posto o chaquetón e o gorriño de la.

Parece unha praia. Era coma pedra caliza.

















Construcción ao lado da igrexa

















A igrexa do lugar.

















Detalle dunha casiña que me gustou. Recordábame á da Familia Monster!

















Camiño que bordeaba o lago.

Manías

Entro no 5 toda cargada e vexo nos asentos de diante un sitio libre. Ao lado había unha señora sentada na beira do asento case ocupando o libre con ademán de querer erguerse.

- Vai saír? - pregúntolle.

- No está libre, lo que pasa es que no aguanto los asientos calientes, ¿no sabes?

E continuaba sentada na beira do asento. Mirei para el pensando que igual lle dera moito o sol (raro no día de hoxe de fortes ventos e chuvias) e que a señora era especialmente sensible ao calor.

- Bueno, los de mi casa si que los aguanto -os asentos quentes, deducín- y los que dejan las chicas así jovencitas también. En esto me parezco a la difunta de mi madre que también no soportaba los asientos calientes....


Enseguida deixei de escoitar o que seguía dicindo a señora, polo alucine máis ben e nun milisegundo pensei, pobre señora, sabe dios que cousas lle meteron na cabeza de pequena, como aquelas de que se tocas un home quedas preñada ou mesmamente se te sentas nun sitio que ocupou el... Non sei, foi o primeiro que me veu á cabeza e logo pensei, vaia traballiño que debe levar a señoriña e logo pensei, vaia manías ten a xente (seguro que outras manías máis coñecidas non as ten) e finalmente decidín facer unha entrada no blog!